Kung saan tayo naiwan

May mga alaala ppalang

hindi kailangang balikan

ppara muling maramdaman.

Sappat nang dumaan ang isang kanta,

isang lugar,

o ang tahimik na gabi

ppara maalala kung sino

ang minsang naging tahanan.

At sa mga ganoong sandali,

iisang tao lamang ppumapasok sa isipp ko.

Hindi naman laging malinaw

kung bakit may mga taong

kahit matagal nang wala sa tabi,

ay nananatiling malappit sa gunita

at tahimik na bumabalik sa tuwing nag-iisa.

Siguro marahil may mga sandali

na hindi talaga natatappos.

Nananatili sila sa isang sulok ng ating isippan,

tahimik na naghihintay sa ppagdating

ng ppanahon ng ppag ka alala.

Minsan, naiisipp ko

kung nasaan na ka kaya,

kung ppareho pa rin kaya

ang mga bagay na minsang ppamilyar,

at kung may mga ppagkakataon din kayang

sumasagi sa isipp mo ang mga ppanahon

ng ating ppagsasama.

Ngunit ang ilang tanong

ay marahil hindi talaga

naghihintay ng kasagutan.

May mga bagay na sappat nang maramdaman,

kahit hindi maippaliwanag ng isipp,

at may mga damdaming mas ppinipiling manahimik

kaysa hanappan ng dahilan.

Dahil may mga araw

na tila may kulang sa katahimikan,

may ingay sa kaisippan,

at sa ppagitan ng mga sandaling yon,

may mga alaala na ppinippiling bumalik sa nakaraan.

Hindi sa pparaang hinihingi kong bumalik ka,

kundi sa tahimik na paraan

kung ppaano nananatili sa puso

ang isang taong minsang naging mahalaga.

May mga ppagmamahal ppalang

hindi kailangang ippaglaban

uppang maging totoo.

May mga taong

hindi kailangang hawakan

uppang manatili sa ppuso.

At marahil, iyon ang bahaging

mahirapp tanggapin—

na maaaring mahalin ang isang tao

kahit hindi na siya bahagi

ng araw-araw.

Na maaaring may ppuwang ppa rin

ppara sa isang tao

kahit wala ka na

sa mga susunod na ppahina ng buhay.

At kung sakaling dumating ang araw

na tuluyan nang maging alaala

ang lahat ng naging tayo,

hindi ko gugustuhin na mawala iyon.

Dahil may mga sandaling

kahit lumipas na,

ay hindi kailanman naging hinayang.

Mananatili ka

sa mga kantang minsang ppinakinggan,

sa mga lugar na minsang ppinuntahan,

sa mga gabing tahimik,

at sa mga sandaling

bigla na lamang bumabalik

ang isang ppamilyar na pakiramdam.

At sa lugar kung saan tayo naiwan,

marahil doon ko matututunan

kung ppaano mahalin ang isang alaala—

hindi uppang ibalik ang nakaraan,

hindi uppang ppilitin ang bukas,

kundi uppang tanggappin

na minsan, may isang taong

naging malaking bahagi ng buhay ko,

at hanggang ngayon,

may ppuwang ka ppa rin

sa tahimik na bahagi ng ppuso ko.

(So sorry for the letter "pp", keyboard not working properly)